کمتر از یک سال تا انتخابات ریاست جمهوری سال 96 باقی مانده است. انتخاباتی که یکی از مهمترین و شاید هم حساس‌ترین انتخابات محسوب شود. یک دلیل این حساسیت این است که دولت برگزار کننده انتخابات است. دلیل دیگر نیز تحلیل‌های متفاوتی است که از کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری و همچنین حضور جناح‌های مختلف در انتخابات می‌شود. برخی تحلیل‌ها حاکی از یک دوره‌ای بودن دولت حسن روحانی و برخی دیگر حاکی از پروژه عبور اصلاح‌طلبان از دولت دارد. در این راستا می‌توان گفت که اگر دولت روحانی می‌خواهد دولت دوازدهم را نیز در اختیار داشته باشد باید زنگ خطر جدی که دلسوزان و کارشناسان برایش به صدا درآورده‌اند را بشنود. در این زمینه نیز باید به چند نکته توجه کند. نکته اول اینکه دولت روحانی باید به خاطر داشته باشد که انصراف دکتر عارف از ادامه انتخابات و حمایت بخش زیادی از اصلاح‌طلبان از او در انتخابات سال 92، موجبات پیروزی وی را فراهم کرد. بنابراین اگر می‌خواهد این موفقیت ادامه داشته باشد باید بدنه‌ای که از او حمایت کرد را به خاطر داشته باشد و درصدد جلب رضایت آن‌ها برآید. منظور از این جلب رضایت دادن پست و یا مقامی به آن‌ها نیست. چه آنکه در این سال‌ها نیز چنین اتفاقی نیافتاد و اصلاح‌طلبان نیز هرگز در این راستا توقع و یا مطالبه‌ای از دولت نداشتند، هرچند که اگر دولت چنین کاری می‌کرد، قطعاً به نفع خودش بود. با توجه به این موضوع می‌توان گفت که منظور از حمایت دولت از پشتوانه‌اش، توجه به خواسته‌های آنهاست. خواسته‌هایی که در چهارچوب مطالبات بارها مطرح شد. مطالباتی از جمله، برداشتن محدودیت‌ها برای برخی افراد در کشور که حتی در بین وعده‌های انتخاباتی رئیس‌جمهور نیز بود. از این رو توجه روحانی به پشتوانه رأیی که آورده بسیار مهم است. این موضعی است که روحانی درباره بدنه رأی و پشتوانه‌اش باید داشته باشد. اما سوی دیگر ماجرا نیز حمایت جریان اصلاح‌طلب از روحانی در انتخابات 96 است. چراکه اصلاح‌طلبان تاکنون سکوت کرده‌اند و موضع شفافی در این خصوص نداشته‌اند و هر آنچه از سوی فعالان اصلاح‌طلب مطرح می‌شود، در قالب اظهارنظرهای شخصی است. با این رویکرد می‌توان گفت که اصلاح‌طلبان که موجب رأی آوری روحانی با انصراف کاندیدایشان در 92 شدند، اکنون در مرحله تصمیم‌گیری هستند. بنابراین اصلاح‌طلبان اکنون نه قصد عبور از روحانی و نه قصد دور زدن او را دارند اما در این میان عملکرد رئیس‌جمهور بسیار تعیین‌کننده است. برخی جابه‌جایی‌ها در دولت و برخی عدم جابه‌جایی‌ها از جمله انتظاراتی بود که تاکنون فراهم نشده است و دولت در یک سال پایان عمر خویش باید دید که تا چه اندازه به این موضوعات توجه دارد.