یادداشت:همانگونه که می دانیم ؛ شاعران در خلوت وتنهایی می توانند شعر بسرایند و نقاشان درسکوت کارگاهشان می توانند آثار خود را بربوم نقاشی شان جاودانه سازند و حتی مجسمه سازان نیز می توانند آثارشان را در کارگاهی آماده سازند و در میادین و گذرگاه ها نصب کنند و حتی نوازندگان و سازندگان موسیقی می توانند در تنهایی خود بنوازند . اما تئاتر هنری است که آفرینش آن بی تردید باید در حضور تماشاگران باشد ، و اجرای تئاتر بدون تماشاگر در هیچ نقطه ای ازجهان امکان پذیر نیست و اصلا معنا و مفهوم پیدا نمی کند. تئاتر بی مخاطب و بدون بازخورد عواطف و احساسات بینندگان ، هنری بی فایده است . هنر تئاتر برخلاف همه هنرها ، هرشب زاده می شود و هرشب پس ازپایان اجرایش می میرد و تنها در یادها و خاطره های مخاطبانش زنده می ماند . گریاندن ، خنداندن ، امید دادن ، زدون ناپاکی ها و هویدا ساختن پاکیها ، ازهدف های اصلی هنرمندان تئاتر است. اگر هنرمندی غیر از این فکر کند ؛ بی تردید راه گم کرده ای است که ناگهان سر از صحنه تئاتر درآورده است و شایستگی آن را ندارد ، در تئاتر بماند و در میان خانواده ی تئاتر زندگی کند . زیرا هنرمند با مخاطبش زنده است و ادامه حیات پیدا می کند . نگاه های خیره شده به صحنه خنده ها، گریه ها ، شادمانی و تاثیر پذیری از آنچه در صحنه تئاتر می بیند ؛همه این ها سبب می گردد تا هنرمندتئاتر با انسجام بیشتری در صحنه تلاش کند و از خود مایه بگذارد. اینها همه چیزهایی است که به سادگی میسر نمی شود ؛ مگر اینکه بازیگران ، کارگردان و تمامی عوامل یک اجرای تئاتر عاشقانه و مخلصانه به ایجاد ارتباط با تماشاگران بپردازند . و اگر تماشاگر به این باور برسد که تمامی از نمایشنامه نویس گرفته تا کارگردان و بازیگران ، زندگی آنها ، دردها و رنج ها ، شادی ها و امیدهای آن ها را درک کرده و در صحنه تئاتر جاری ساخته اند ؛ بی شک هنر تئاتر را ارج می نهند و هرگز آن را از یاد نمی برند . و اگر غیر از این عمل شود از آن روی می گردانند . پس باید کوشید و از جان مایه گذاشت و بیش از پیش با مخاطبان تئاتر ارتباط صمیمی برقرار کرد تا هیچ وقت تئاتر تنها نماند.